وقايع ماه ذي القعده
ماه ذی القعده، اولين ماه حرام است كه حقتعالي در قرآن مجيد ذكر فرموده است. ذيالقعده محل اجابت دعا است در هنگام شدت. در روز يكشنبه اين ماه نمازي بافضيلت بسيار از رسول خدا ـ صلی الله علیه و آله ـ روايت شده كه هركه آن را به جا آورد، توبهاش مقبول، گناهش آمرزيده و خصماي او در روز قيامت از او راضي گردند. باايمان بميرد و دينش حفظ شود، قبرش گشاده و نوراني شده و والدينش از او راضي شوند و مغفرت شامل حال والدين و ذرية او گردد. توسعه رزق يابد و ملكالملك با او در وقت مردن مدارا كند و به آساني جان او بيرون شود. (شرح كامل اين نماز در مفاتيح الجنان موجود است. فرصت را غنیمت شمار!)
اوقات ويژه اين ماه:
روز يازدهم: روز ولادت باسعادت حضرت امام رضا ـ علیه السلام ـ در سال 148 هجري ميباشد.
شب پانزدهم: از ليالي مباركهايست كه خداوند نظر رحمت بر بندگان مومن خود ميفرمايد و كسيكه در اين شب به طاعت حقتعالي مشغول باشد، از براي او اجر صد نفر روزهدار ملازم مسجد كه هرگز معصيتي نكردهاند، ميباشد. روايت شده كه هركه در اين شب از خداوند سؤال نمايد، حقتعالي به او عطا ميفرمايد.
روزبيست وسوم: به قولي شهادت امام رضا ـ علیه السلام ـ ميباشد كه زيارت آن حضرت از دور و نزديك سفارش شده است.
شب بيست و پنجم: شب دحوالارض ـ پهن شدن زمين از زير خانه كعبه بر روي آب ـ است، از ليالي شريفه است كه قيام به عبادت در آن اجر بسيار دارد. در اين شب حضرت ابراهيم ـ علیه السلام ـ و حضرت عيسي ـ علیه السلام ـ متولد شدهاند.
روز بيست و پنجم: روز دحوالارض است و يكي از روزهايي كه در تمام سال به فضيلت روزه ممتاز است و روزهاش همانند روزه 70 سال است. اين روزي است كه رحمت خدا در آن منتشر گرديده و عبادت و اجتماع به ذكر خدا در اين روز اجر بسيار دارد.